fmija

nji dyshek leshit, gratë e qytetit e kishin pas pasë merak me e gjetë nga lloji ma i mirë dhe me i mbushë ding kllefat të qepun, ose për nji dyshek tek apo për nji çift. duket se sasia e leshit ndër dyshekë e ndër jastekë ka pasë kenë si shenjë mirëqënie, se kishte edhe dyshek pecash, me të pasë lezet me fjetë ndër gur. 

dysheku. vera shkul e nxehtë. në moshën kur fmisë i duket hana si e vetmja krijesë që e kupton, e merr at' dyshek të randë në shpinë dhe ngjitet me zori në shkallët që të çojnë në tarracë. asht shkallë e madhe. dërraset. atëherë s'ka pasë frikë se po i thyhet. tash e shef prej larg e thotë, si e ka mbajtë tanë at' peshë. dhe ban dy rrugë fmija, as dy pëllambë përmbi tokë për me marrë çarçafin. shtrihet. masandej kujtohet se ka harru jastekun. asnjiherë s'ka fjetë me jastëk, por po i duhet. sa ulje e ngjitje deri sa rehatohet. e aty në ballë me hanën nuk flet, veç shef. 

ah, këto tandat e hardhijave nuk ia lanë tanë hanën me e pà. pastaj ndërtimet komuniste, tanë beton, asgja nuk i përshkon, veç shkulit të nxehtit. nesër kur të çohet kojshitë kanë me e pà, por ka me kenë gjysë i fshehun prej gjetheve të hardhijave. i kthen shpindën territ. përballë me hanën. edhe pak ka me kenë. ka me ikë. po deri sa t'ikun të shofin në faqe të hanës ftyrat e atyne që i don fort, ftyrat e atyne që andrron, apo qoftë të shofin pushimin e vet. 

shtërngon fmija sytë me fjetë. jo. asnji gjumë s'i vjen. asht lodhë. ka kenë ditë e gjatë për 'te, fmi bahçesh e oborresh, dita asht e gjatë dhe e lodhshme, shpesh jo prej lojnave. por në orët e punës e ka andrru kte moment, me pushu me hanën me shpindë shtri për dyshek. por ja, mushkajat. i nxehti i ziftit me të cilin asht izolu çatia nxeh edhe dyshekun. ajo, drita e bardhë që e mbyt dynjanë, që flejnë mbas mureve. të errtë ata mure. hije të frikshme lëshojnë ndërtesat natën. 

dikur e zë gjumi. nadje herët dëgjon t'amën, 'mos pritsh ma mirë, ke fjetë jashtë?' nesër në darkë fmija mendon se duhet mos me e marrë tanë at' dyshek, por nji gja ma të vogël. sa herë ka fjetë jashtë? as vetë s'e din. po shumë. herë në tarracë, herë në ballkon. herë i mbluem e herë i zbluem. e yjet plot i kanë pasë rà e s'asht kujtu se duhet me thanë dëshira. nuk e ka ditë atëherë. 

nji jorgan i bardhë. nji jastëk. prapë s'i duhet, por e merr. e njëjta skenë. shumë tesha të ndejuna ndër telat e tarracës. s'ka hanë. bjen nji yll. ah, s'ka nevojë fmija, me thanë asnji dëshirë. edhe pse e ka mësu me kalimin e viteve që 'shprehe at' dëshirë e bjer rehat', prapë ndjek vijën e yllit, që bjen ma shpejt se shikimi i tij, deri në fund të gjurmës. 

s'ka hanë. s'ka nevojë me pasë. mjafton që kjo natë gazmend. 

kte herën natën e kishin përcjellë dy fmi bashkë. 

nadje