Dita e njizet e një, shtator

 

Dje ka kenë nji ditë e lodhshme shpirtnisht e moralisht për mu. Libri i Sapienzës, që edhe për pak e mbaroj, më ka hapë sytë për shumë gjana, më ka kthy përgjigje për paqartësitë e mia, që dikur i kam qujtë difekte të miat.

E pikërisht kur jam zgju, falë këtij ndërgjegjësimit, e kam pa vedin n’ambientin që nuk i përkas, por për shkak të jetës më duhet me kenë. E detyrimi për mu, ka kenë shumë herë i vështirë me u kalu, me u kapërdi e sidomos me u ba urë.

E dje në punë brenda dy veta brenda mejet grindeshin, duke më dhanë nji pamje të trishtë, të lodhun e tejet të largët për njerzit me të cilët punoj.

‘Dukesh e lodhun’ më tha nji kolege punet, ‘ke punu tanë ato orë, normal që je e lodhun’ . Si mundem me ia shpjegu asaj që nuk asht lodhja fizike që ma jep këtë pamje, por janë grindjet e shpeshta të atyne dyjave që kam brenda vedit që shpërfaqen kështu ? Sigurisht edhe ajo në mënyrën e saj e ka këtë luftë, por atje mes makinerive e në ambientin që të don me kenë makineri nuk mundesh me i hy këtij diskutimi.

Shkova herët në punë për me iu largu librit. Ai hapi nji luftë të ashpër mes dy njerzve që jetojnë bashkë në nji trup; e para thoshte, len gjithçka në moment e fillo nji jetë tjetër e atje jeto si të dush, pa ndonjë detyrim përkatës, pa ndonjë vend të caktum, pa qëllime, pa objektiva, thjeshtë jeto në nji vend larg, vetëm, mundësisht në natyrë e atje ke mundësi me lexu e shkru çka të dush, po prapë pa qëllim me u ba ma e dijshme apo me nji shkrim ma cilësor dhe e dyta; ajo me kambë në tokë, e cila e din se deri ku i shkojnë liritë, e din që duhet me kenë e pranishme për me i siguru vedit edhe vajzave jetën e përditshme, sepse ato kanë ende nevojë për ty, i ke marrë me i rritë vetë për me i dhanë shembullin se arrihet gjithçka tu luftu me vedin e ditën, vetëm se duhet me dhanë shumë gjana prej vedit. 

Pastaj ajo e para, thepe ajo, i thoshte kësaj të dytës, po kështu ti po i mëson mos me andërru, mos me u dashtë e mos me dashtë, nuk po i mëson se duhet me fluturu, duhet me ditë me i lanë tana gjanat mbrapa e me fillu prej së pari, kur kanë me e mësu këtë, prej kujt kanë me e mësu nëse ti nuk e ban hapin e parë vetë. 

I fitonte tana betejat e para, ishte ma e fortë 5kështu ka kenë në tana betejat, nuk kam si e harroj) ma argumentuse, ma fluturuse, ma andërruse, dashunonte ma shumë dje, të tana ftyrat e ambla dje i dukeshin te denja për ‘te me u dashunu, s’ka gja, për nji orë, dy ditë, tana ftyrat që kishin shprehje ishin të denja për dashninë e saj. Ndërkohw që tana ndjenjat e bukura i kalon nëpër mend të parës, e dyta shtynte karrocën dhe në mënyrë rigoroze bante punën e kërkume, biles me nji vullnet të papamë, kishte nevojë me e lodhë fizikisht të parën që me ia pré andrrat që ishte tu pa me sytë hapë. E vetmja strategji e saj. 

Nji nga andrrat që shifte dhe e dëshironte shumë ajo e para ishte nji shishe venë me pak gjana e pime në nji vend, ku bisedat nuk mbarojnë deri në mesnatë, e krejt rastësisht ‘nata e mirë’ mbaronte me nji përqafim të gjatë dhe nji puthje në cep të buzës. E kush kishte dëshirë me fjetë mbas kësaj. Ngaqë e para ishte shumë ma përpara dje me pushtime territoresh e dyta ishte gati tu ja plasë vajit, pasi i kishin ra tana muret me pasë mundësi me mbrojtë ditën ku ishte tu jetu. 

Gjenerale e ushtare e keqe kjo e dyta. Por ma në fund kur u panë përballë dhe kishte mbetë vetëm akti final e para e fali të dytën dhe i tha ‘ke të drejtë edhe ti me jetu kështu vogëlsisht, por mu mos guxo me më shpallë luftë, por më merr me të mirë, se vij prapë, e të sfidoj në duel dhe ti e din që sot se kush prej ne të dyjave ka me fitu’ Kur ajo e ktheu shpindën, se tashma atje në botën e vet, kishte dhanë shumë puthje të ambla e kishte shiju trupin e njeriut e këtu kishte fitu në luftë, pra kur u kthy fitimtare, e la të qetë me mbaru orarin e punës dhe me u thanë ‘natën e mirë kolegëve’.

Dita e dymbëdhjetë e shtatorit

Sot bleva librin e Oriana Fallacit ‘La rage et Orgueil’. E bleva në një treg që organizohen këtu të dielave, ku njerzit shesin gjanat që kanë të tepërta, që nuk I përdorin ose objekte historike. Jam duke lexu Goliarda Sapienza ‘L’arte della gioia’, e nuk du me fillu libër tjetër para se me mbaru këtë, edhe pse kam shumë të tjerë para Fallacit. Jutbina I ka vu te pragu I dritares teme librat që duhet me I lexu. E fillova Fallacin sa për me pritë Zhulin, e cila kishte shku me marrë picat e porosituna. Dhe veç paragrafet e fillimit e hymjes së librit të Fallacit, më dhanën idenë edhe mu me shkru.

Ajo në këtë libër shkrun për ngjarjet e 2001 në Amerikë, por ajo që me shtyvi me shkru ishte fjala ‘heshtje’. Ishte kjo tragjedi që e bani atë me dalë nga heshtja. Edhe unë nuk duhet me heshtë, por me shkru, qoftë edhe mendimet e momentit. Kam kohë që du me iu rikthy shkrimit. Më ka mbetë përgjysë tregimi që kam fillu muj ma parë. Por dita, java e koha jeme asht tu kenë plot. Me angazhime punet e jetet. E kur mendoj nganjiherë që asnjena që përmenda ma sipër nuk kanë randësi para të shkrumit, sepse asht mënyrë shprehjeje, prapë shoh realitetin dhe kuptoj që secila prej pjesëve të jetës ka nevojë për praninë e dorën teme, e duhet me e pranu me vedin që të tana nuk bahen.

Në fakt kam heshtë me vedin përballë letrës së bardhë. Kjo asht heshtja ma e madhe në një situatë historike në të cilën po jetojmë. Nuk asht heshtja nëpër rrjetet sociale. Nga ajo kam vendosë vetë me heshtë dhe me I bojkotu deri nuk e di se çfarë kohet. Dhe bojktotimin e kam ba vetëm me nji ide të qartë; ‘më bajnë dam për shëndetin mendor dhe shpirtnor’. Ashtu siç kam bojkotu me lexu apo me dëgju lajme. Kjo prej shumë e shumë kohësh. Nuk e di sa vite ka që nuk ulem me pa nji edicion informativ nga fillimi deri në fund. Në asnjenen prej gjuhë që di.

Kam kenë pjesë e kësaj industrie, pra ‘informimin’, e kuptoj shumë mirë pse duhet me I ndejtë larg pjesës ma të madhe të saj, e kryesisht në këto situata. Deri tesh kam preferu me informu prej kanaleve të vogla, prej video intervistash të njerzve që janë të respektushëm në profesionin e tyne. Sidomos sa I përket situatës historike. Tu kërku pikërisht këtë kategori njerzish, që asht nji numër I vogël, gjen e lexon nji mori e marri njerzish, por që edhe mendimi I tyne më hyn në punë.

Në heshtjen teme përballë vedit e ditës, e kam pa jetën ndryshe, në tana kandet. Nuk asht se kam nxjerrë rezultate se si me I shpëtu këtij qarkut të madh që më rrethon, që ia di dobësitë e ia njoh vlerat, por prapë nuk jam e qartë mjaftushëm për me pa derën dhe me dalë. Sepse shpesh vjen kjo dëshira me dalë prej rendit.

Secili prej nesh e ka këtë qark dhe kryn ciklin e vet të rrotullimit, si puna e daljes e perëndimit të diellit, por ndryshe nga cikli I diellit dhe hanës,që asht nji rregull natyror I universit. Qarku që krijojmë na duket si bota që po ngremë, botë e re me ide e njerz që prodhojnë ide, por në fund të fundit duke mos e ndryshu, bahet nji botë me gardh e që prapë ai gardh na mërzitet e dona me I ikë. Ose ose, nëse e idealizojme shumë, por mos me e kriju këtë qark, asht e randësishme nji rend I ri botnor, për të cilin në fakt as kushtet shoqnore, politike e ekonomike nuk janë gati, biles as nuk e çojnë ndër mend, sidomos dy pjesët që na I kena ba të randësishme për jetën, politikën e ‘tyne’ dhe ‘lekun’ e tyne.

Për situatën aktuale duhet me I ra shkurt, se janë shumë gjana me u thanë. Dhe pse shpesh kam dyshimet e mia. Prandaj liria e njeriut asht e bukur se asht e mbushun me dyshime që vijnë tu e njohë përditë botën e njerzit dhe ban pytjet e veta me vedin ose edhe me të tjerët.

‘Monopolistët ekonomikë’ po përpiqen me shpëtu botën nga nji sëmundje me anë të nji vaksine të detyrushme, semundje e cila ma shumë se sa për monopolistë, ekonomistë, politikanë, staticien, gazetarë, nacionalistë, manipulator, propagandistë, editorialistë, ka nevojë për doktorin që din me e ba punën e vet.

Këta monopolistë, të cilët, po sipas statistikave të tyne, kanë dhjetëfishu fitimin në pak muj, vendosin rregulla politike për secilin vend, ku qeveritarët, që blehen e manipulohen shumë ma shpejt se sa njeriu I thjeshtë, vendosin heqjen e disa lirive për hir të shëndetit.

Për mu asht java e gjashtë që marr pjesë në manifestimet që organizohen kundër ‘pass sanitare’, pra nji dokument që duhet me e paraqitë në disa vende për me pasë mundësi me hy, restorante, kinema, stadium, etj. Asht nji aplikacion (edhe ky I shpikun dhe I realizum prej këtyne monopolistave) në të cilin ti duhet me e paraqitë se je I vaksinum me dy dosat e detyrushme ose ke ba testin për Covid dhe ke dalë negativ.

Para se me e miratu Bashkimi Europian nji nismë të tillë, ai kërkoi mendimin e qytetarëve me e shprehë në faqen e tyne. Nji kanal italian në aplikacionin Telegraf u kërkonte njerzve me dhanë mendimin e tyne për këtë nismë, të cilën me të drejtë, u qujt që atëherë si shkelje e të drejtave të njeriut, e sidomos të ‘sekretit mjekësorë’. Edhe unë pata shkru komentin tem të shkurtë, me nji lidhje poshtë, lidhja poshtë ishte Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut.

Të nesërmen faqja e BE-së u mbyll për komentet, edhe pse nuk kishte respektu afatin kohor të mbajtjes së hapun të kësaj faqjeje. Arsyeja; thu ishte se BE ishte bombardu me komente negative për këtë nismë? Tesh që kjo nismë asht ba dekretore gati në pjesën ma të madhe të Europës e tu pa njerzit që janë në rrugë kundër këtij dekreti, me pasoja të randa për tana palët nëse nuk zbatohet, tham që për këtë punë edhe BE e ka mbyllë faqen e komenteve se nuk don me e pa realitetin në sy e tani duhet me e pa në rrugë, poshtë syve.

Nuk ka nji javë që ky ‘pass sanitare’ nuk asht I detyrushëm për ‘qendrat tregtare me mbi 20 mijë metra katrorë’. Pra, disa monopolistë e kanë kundështu këtë detyrim për hir të fitimit të tyne dhe kanë fitu me qeverinë.

Na që jena në rrugë, (qeveria dhe monopolistët e informacionit thonë 120 mijë), nuk jena as monopolistë, as qeveritarë, lekun e fitojmë me zori, informacionet I bajmë vetë, shëndetin e rujmë vetë, flejmë me merak për të ardhmen e fmive, pra na jena aty, jo vetëm për lirinë personale tonën, por të tanve. Pastaj edhe liria personale e 120 mijë vetave (nëse besojmë statistikat qeveritare) në nji shtet prej afro 70 milionë banorësh, nuk duhet me u anashkalu prej asnji pushteti, sepse pushtetet me baza demokratike, kanë marrë përsipër me respektu në mënyrë figurative të drejtën e fjalën e ‘minoriteteve’. Sigurisht që kjo asht ironi. Sepse në fakt, po sipas qeverisë jena 120 mijë, por nuk duhet me harru askush që mbrapa këtyne janë edhe të paktën dyfishi, sepse janë njerzit që nuk marrin pjesë për shumë arsy, njerzit që preferojnë heshtjen, njerzit që punojnë me kryulë e na mbështesin, por nuk dojnë me dalë hapë, janë njerzit që janë vaksinu në krejt ‘lirinë’ e tyne.

Manifestimi nuk asht ma punë shifrash, manifestimi asht shprehjeje që liria jonë ka nevojë me u mbrojtë, që liria tjetrit edhe pse I ndryshëm nga unë ka nevojë me u mbrojtë, por prapë prej meje e prej të tjerëve që marrin pjesë në manifestim. Manifestimi asht mënyrë edukimi për njerzit që marrin pjesë, për fmitë e tyne nëpër shpija, për njerzit që janë anës rrugës e nuk marrin pjesë, mënyrë motivimi për plakën që përshëndet me dorë prej dritares të ndonjë rruge nga ku kalojnë manifestuesit, mënyrë e shprehjes së mendimit për njerzit që të shohin prej dritares dhe nuk janë dakord me manifestuesit, mënyrë e qendresës para njerzve që pinë kafe lirshëm nëpër kafetë e qytetit, pikërisht në ato vende ku kërkohet patjetër ‘pass sanitare’. Në nji nga këto pjesmarrje kam arritë me I thanë vedit që ‘në Francë ke mundësi me hangër nji drekë me pamje nga protesta’.

Kaq për ditën e dymbëdhjetë të këtij shtatori, shpresoj që të më mbajë motivimi, pasi kam shumë gjana me shkru për me e ba me za heshtjen.