Sunday, February 21, 2016

Rreze Abdullahu: Linçimi i Albulenës





Aktivistja dhe deputetja e Lëvizjes VETËVENDOSJE, është përplasur për tokë, është kontrolluar në trup gjatë ekzaminimit mjekësor, dhe një ditë më vonë kanë nisur shpifjet ndaj saj se ka futur bombolën e gazit në organin e saj gjenital. 

Frika ndaj vaginës së gruas, vazhdon me qenë frika më e madhe e masikilistëve kosovarë. Edhe në instanca institucionale, kur gjuha seksiste tashmë ka zgjeru rrënjët e veta dhe këmbëngul të rrijë aty, si mjet mbrojtje kur ‘shefat e politikës’ rrezikohen. 

Është e tmerrshme kur përfaqësuesit e popullit, nuk e shohin gruan më përtej se aftësia e saj riprodhuese dhe për ndonjë huqje të tyren, që nuk janë të rralla, ata ndihen keq për gruan, vetëm në cilësinë e motrës, gruas e nënës.

Diskriminimi më i madh që u bëhet grave në parlament, është tendenca me ndalë zërin e tyre se ‘është marre’, dhe grave nuk u ka hije. Nuk është për t'u habitur, ky mentalitet, ka përcjellë gjithë brezat deri më sot dhe shumë zëra të fuqishëm të grave janë shuajtur, pa gjetë mundësinë me depërtu në gjysmën e popullsisë që kërkon mundësinë me qenë të lirë. 


Albulena Haxhiu në Parlamentin e Kosovës

Fushata kundër deputetes Haxhiu, tregon tendencën për me denigru rolin e secilës grua në shoqëri, dhe insiston në rolin e saj tradicional se: gratë duhet me qenë të urta; të buta; të ndershme; kokën nën këmbë etj. Gjithashtu, fushata kundër deputetës në fjalë, shpreh irritimin e burrave patriarkal se si një grua merr guximin me iu kundërvu burrave, duke rezultu me denigrimin e personalitetit të saj, apo secilës grua që tenton një gjë të tillë.


Shoqëria kosovare, që për përfaqësues të tyre ka zgjedh ata që armën më të fortë ndaj një gruaje e kanë ‘moralin’, nuk e kurseu zonjën Haxhiu as prej epitetit të famshëm, që u veshet grave kur janë të padëgjueshme për burrat: KURVË.

Albulena Haxhiu, dhe gratë e Lëvizjes VETËVENDOSJE, në Kosovë, kanë dëshmuar  gatishmërinë për të thyer këto stereotipe gjinore, të cilat i janë veshur grave, duke e kthyer atë dhe koleget e saja, në një rrezik edhe më të madh për burrat e politikës, të cilët kanë tjera pritshmëri ndaj atyre. Të ngrihet, dhe kaq! 

Dalja prej kornizës së pritshmërive të këtyre burrave të këqinjë të politikës, ka rezultuar shpesh-herë me irritimin e kolegëve të saj, deputetë e deputete, duke nxjerrë në pah se çfarë ata realisht përfaqësojnë, çfarë ata realisht janë përtej maskave si njerëz properëndimorë. Armend Zemaj, deputet i Lidhjes Demokratike të Kosovës, i’u kundërvu zonjës Haxhiu, me tendencën për ta ofenduar, si ‘grua e keqe’, duke lënë të nënkuptohej se për Armendin, gratë e këqija janë ato që ngrisin zërin kundër qëndrimeve dhe besimeve të tij. Seksist.

Mënyra e protestës së zonjës Haxhiu, nuk u shpëtua pa u sulmu as prej disa prej grave deputete, si zonja Gaxherri për shembull, e cila vështirë se do të pranojë ndonjëherë se edhe grave u ka hije të bërtasin, por me e quajt ‘burrëneshë’, me siguri se i shkon për shtat. Sipas kësaj, nënkupton se gratë munden me u sjellë si burrat, dhe me u pasë hije, vetëm kur ato kanë tipare burrërore. Seksiste.
Gjëja e dhimbshme e kësaj është fakti se Albulena Haxhiu është viktimë po kaq e madhe sa e patriarkatit, e dhunës mediatike dhe kohëve të fundit mbetet shënjestra kyçe e sulmeve të tilla. Portali që publikoi lajmin se deputetes Haxhiu, i është gjetur bombola e gazit në organin e saj gjenital femëror , redaktoi lajmin pas demantimit të mjekëve profesionistë, dhe duke deleguar kërkim faljeje në adresë të nënave e vajzave (përsëri).

As media, e cila do të duhej të shërbente si shtytësi i kauzës për barazi, nuk po i’a del me vullnetin e saj, që ta shikojë gruan përtej mentalitetit patriarkal, për kontroll ndaj gruas, njëkohësisht duke shpërfaqë pamaturi dhe seksizëm. 

Jemi larg vendeve me civilizim dhe ka shumë punë për të bërë!

Sunday, February 14, 2016

Arjeta Kokalari/Ilir Seci: Të harrruen Musine, të harruen, por koha jote do të vijë

Arjeta Kokalari

99 vjet nga dita e lindjes së Musinesë

99 vjet, ashtu si dënimi maksimal me të cilin ndëshkohen njerëzit. Po ti ç'faj ke bërë Musine?
Një faj të vetëm që linde në kohën dhe vendin e gabuar.
99 vjet dhe ti vazhdon të dënohesh. Shoqëria jonë postkomuniste ka frikë prej teje ashtu siç ka frikë prej dritës. Në Gjirokastër, vendin tënd të origjinës askush nuk u kujtua për ty. Me siguri pushteti lokal dhe tërë institucionet janë ende të lodhur nga festimet e madhërishme për një prej shkronjësve bashkëqyetetas me ty. Aktivitete të larmishme për të kujtuar se pak ditë para teje, bashkeqytetasi yt, me të cilin të kanë vënë të rrish pranë në një pllakë guri në hyrje të qytetit mbushi 80 vjeç. Erdhën së bashku edhe ata që e drejtojnë këtë vend, i rindërtuan dhe shtëpinë , që për ironi të fatit kishte pësuar të njëjtin fat si shtëpia jote, u dogj nga një zjarr aksidental. Për ironi të fatit ndodhën edhe në të njëjtën lagje, veçse shtëpia jote ndodhet në majë të Kërcullës, e pozicionuar pikërisht në krye, duke zotëruar në pamje gjithë pjesën tjetër të qytetit.
Shumë zhurmë u bë për atë që prej Gjirokastrës më së shumti mori se sa i dha. I injoroi edhe festimet që u bënë për te, sepse siç e tha vetë kur e ftuan për të marrë pjesë "ai nuk është i vogël".
Eshtë e trishtë Musine, por koha kur drita e mençurisë sate të përhapet nuk ka ardhur ende. Për ty që e qendise jetën zakonore të Gjirokastrës me aq dashuri, për ty që sakrifikove jetën tënde për të përcjellë pak dritë në errësirën mbytëse të lirisë së munguar të bashkëkohësve të tu, për ty që nderohesh më shumë jashtë atdheut tënd sesa prej bashkëatdhetarëve të tu, nuk u kujtua njeri të të vendoste një lule simbolikisht, nuk u kujtua njeri të bënte një vizitë kortezie në shtëpinë tënde, ndoshta ditëlindjen tënde as që e kanë shënuar në kalendarët e tyre. Dhe ti ashtu si gjatë jetës, edhe pas vdekjes prehesh e harruar në një varr të thjeshtë, pranë familjarëve të tu më të afërt. Të paktën në botën e përtejme nuk je e vetme ashtu si ke qenë në këtë jetë ku u tremben prej shkëlqimit tënd.
Mos u dëshpëro Musine! Koha jote do të vijë.


Musine Kokalari




Ilir Seci: 'Ajo jetoi në xhunglën e ndjenjave me emnin Shqipni'

Sot (10 shkurt) u mbushën plot 99 vjet nga dita kur u lind Musine Kokalari, një primadone e letërsisë shqipe, një zonjë fisnike që pati fatin e keq me jetue në një xhungël ndjenjash me emnin Shqipni… Zoti e bekoi me bukuri, ishte yll, Zoti nuk u kursye as me fisnikëri ndaj saj, e blatoi me plot fisnikëri e dinjitet, e mbi të tana Zoti e bekoi me talent. Ishte shkrimtare “Par Excellence”, një Madame e vërtetë në qytetin e gurtë të Gjinokatrës…Fati i keq e solli që këto virtyte të saj të bëheshin edhe mallkimi i jetës së saj… Fati i keq e desh që në të njajtin qytet ku u lind talentja ma e madhe shqiptare, të lindej edhe përbindeshi ma i madh i historisë shqiptare, diktatori Enver Hoxha… Enveri u rrit duke lakmue Musinenë e bukur, duke ëndërruar për hiret e saj, por nuk u rrit duke ushqye ndjenja si Kuazimodoja i Hygosë ndaj Esmeraldës, jo, Kuazimodoja ishte përbindësh në pamje, por përbrenda kishte shpirt, përbindëshi shqiptar ishte e kundërta, kishte pamje ëngjëlli por përbrenda kishte djallin …Shpirti nuk kishte gjetur kurrë strehë në trupin e atij njeriu!
Kur ironitë e fatit sollën që përbindëshi të bahej i parë i Shqipnisë, kuptohet menjëherë e sulmoi bukuroshen plot talente e virtyte, versioni shqiptar i “E bukura dhe Bisha” ishte tjetër…Shkrimtares Musine Kokalari ju nxi jeta nga Bisha Enver Hoxha…Ajo nuk u dha por mbajti gjallë flakën e shpresës së dinjitetit, mbajti gjallë shpresën se edhe në kohnat ma të errëta njeriu mundet mos me ia shitë shpirtin Djallit-Njeri…
Sot kjo primadone e letërsisë sonë ka 99 vjetorin e datëlindjes…Nuk ja kujton kush, nuk ja feston kush…Shqipnia asht e nxanun me festimet e një tjetër përvjetori - përvjetorit të 80-të - të shkrimtarit ma të preferuëm të Bishës Enver…Atij i shpallën Muaj, i shpallën Viti të tij e me kenë në dorë të shqiptarëve edhe festë botnore e kishin ba deri në përjetësi…Kurse shpia e Musinesë, shpia hijërëndë, fisnike ku ajo u lind asht djegun para do kohësh…Asht bamun shkrumb e hi! Kurse shpia e shkrimtarit të oborrit, atij që kishte audienca me diktatorin, atij që u kërrys, që u thye mëdysh duke i thurur lavde PPSH-së, atij po, sapo i asht restaurue, stolisë e zbukurue si fytyra e Zonjës Makbeth mbas vrasjes…
…Përkulem para teje Musine Kokalari!...Ndoshta sot kombi, që ende lëngon nën Sindromin e Stoklholmit, nuk ta di vlerën, por le të lutemi dhe të shpresojmë, që një ditë Kombi të shërohet e të kuptojë se cilët janë bijtë e bijat që e nderojnë dhe t'i vendosë në Panteon!